Boventallig of zelf besloten om op te stappen: over het leven ná je huidige baan

Na lang wikken en wegen heb je besloten de grote stap te zetten: na de zoveelste reorganisatie bij je werkgever of een definitieve boventalligverklaring ga je onderzoeken wat het pad van je loopbaan je nog meer te bieden heeft. In basis maakt het eigenlijk niet eens zo heel veel uit of je zelf hebt besloten om te vertrekken of dat dit besluit voor je genomen is. Wat wél uitmaakt is hoe je nu verder gaat met dit proces.

Wat wil je nu écht?

Op zoek gaan naar wat je nu écht wil gaan doen klinkt vele malen gemakkelijker dan het in werkelijkheid is. Op die manier naar jezelf durven kijken vraagt om lef. Lef om angsten los te laten en durf om kansen te kunnen zien. Hoofd omhoog, borst vooruit zouden ze vroeger kranig zeggen. Maar hoe kom je er nu achter waar je echt goed in bent? Waar je energie van krijgt en welk type bedrijf dan goed past bij je wensen en ideeën? En dan zijn er nog zaken als arbeidsvoorwaarden, het schrijven van een goed cv en het uiteindelijke sollicitatiegesprek waarin je jezelf letterlijk en figuurlijk van de beste kant wil laten zien. Je zou van minder stress krijgen.

Samen werkt beter

Gelukkig hoef je het niet alleen te doen. Uit onderzoek blijkt dat mensen die zoveel mogelijk zelf op willen lossen vaak in hetzelfde cirkeltje rond blijven draaien. En daar kom je natuurlijk niet echt verder mee. Een frisse blik van iemand die je de juiste vragen stelt helpt je gegarandeerd om met een positief gevoel de zoektocht naar jouw nieuwe baan te starten. Het kan enorm opluchten om je angsten, frustraties, onzekerheden en twijfels te delen met een professional die er volledig op gericht is om jou verder te helpen. Vaak komt er ruimte om afscheid te nemen van het oude. En dat geeft je weer de kracht om met een positief gevoel naar het nieuwe te kijken.
Want als je er eenmaal achter bent waar jouw kwaliteiten liggen dan word je pas echt succesvol. En of dat nu een baan als financieel adviseur of administratief medewerker wordt, maakt niets niet uit. Zolang jij maar het gevoel hebt op de goede plek te zitten zodat je het al-ler-beste uit jezelf kan halen.

In 5 stappen naar het juiste wervingsbureau

Oké, je bent zover: je hebt besloten om op zoek te gaan naar een andere baan die je meer inspireert, meer uitdaagt of misschien gewoon meer rust geeft. Maar hoe vind je nu de juiste vacature? En op welke manier selecteer je het wervingsbureau dat je gaat begeleiden? Onderstaand vijfstappenplan gaat je helpen om je zoektocht tot een succes te maken.

1. De selectie van het bureau

Selecteer een recruitmentbureau dat dicht bij jouw expertise, specialisme en werkervaring ligt. Er zijn verschillende vormen van werving- en selectiebureaus, zoals recruitment, uitzendbureaus, executive search en detachering. Veel bureau’s hebben sectoren waar ze gespecialiseerd of sterker in zijn.

2. Weet wat je wil

Dat klinkt misschien gemakkelijker gezegd dan gedaan. Maar weten wat je wilt is wel onmisbaar in de zoektocht naar de baan die je net zo goed past als die fijne, oude jas. Bedenk daarom goed waar je naar op zoek bent, waar je interesses liggen en hoe jouw ideale baan er eigenlijk uitziet. Neem hierin ook de bedrijfscultuur mee en durf te voelen wat je energie geeft en wat vooral niet. Trouw blijven aan jezelf is ook hier het enige juiste om te doen.

3. Wees eerlijk

Dit sluit naadloos aan op punt 2. Kijk bijvoorbeeld kritisch naar je cv, kloppen alle data? En staan je diploma’s correct vermeld? Hoe eerlijker je bent hoe groter de kans dat je de baan vindt die perfect bij je past. Zorg er daarom voor dat je goed in beeld hebt hoeveel uren je per week beschikbaar bent en in welke regio dat dan is. Op die manier houd je het ook op de lange termijn vol. Wanneer een vacature bijvoorbeeld voor 40 uur per week open is gesteld, dan is dit niet altijd een vast gegeven. Misschien wil jij wel heel graag je kleintje zelf naar school brengen en blijkt 36 uur ook bespreekbaar…

4. Lastig… de salarisindicatie

Dat is vaak het moment waarop er een stilte valt in het gesprek. Want wat is nu eigenlijk een realistische beloning? Bepaal heel helder voor jezelf wanneer je tevreden bent. En realiseer je ook dat er een verschil zit tussen wat je WIL verdienen wat je KAN verdienen. Dat zijn echt verschillende termen en uitgangspunten. Houd ook rekening met secundaire arbeidsvoorwaarden: een baan bestaat uit meer dan alleen een dik salaris. Is er bijvoorbeeld een kortingsregeling voor een sportschoolabonnement in de buurt? Of zijn er fiscaal gunstige regelingen voor medewerkersparticipatie? Hoe flexibel wordt er omgegaan met thuiswerken? Het zijn allemaal zaken die je werkplezier drastisch verhogen.

5. Manage je verwachting

Soms wordt de passende functie niet direct gevonden. Dat is niet erg, omdat een bureau niet alleen een tijdelijke schakel is voor het vinden van een passende baan.

Als de klik er is, dan wordt het bureau onderdeel van je netwerk. En dat is ook goed voor de lange termijn. Bel, mail en ga langs: houd het contact warm…en voor je het weet kun je kiezen uit twee leuke banen!

Hartelijke groet,

Waheba Batou
Senior Consultant

Bonussen financiële instellingen fors gedaald

De laatste cijfers van het CBS liegen er niet om: bij financiële instellingen is de bijzondere beloning tussen 2013 en 2015 gedaald van 22% naar 16% in 2015. Dat betekent een forse daling van 26% in slechts 2 jaar tijd. Deze bijzondere beloning van 16% is nu op hetzelfde niveau als bij het Openbaar bestuur en Overheidsdiensten.

De definitie van een bijzondere beloning

Maar wat is nu precies prestatiebeloning en andere niet-regelmatige beloningen? Conform het CBS zijn dit niet-regelmatig betaalde beloningen die tot het brutoloon behoren, zoals vakantiegeld, eindejaarsuitkeringen, prestatiebeloningen, gratificaties en winstuitkeringen. Bijdragen aan spaarregelingen, ontslagvergoedingen, tegemoetkomingen in de ziektekosten en loon voor overwerk maken hier dus geen onderdeel van uit.

Total-Solutions-bonussen1

Nederland gaat in tegen de EU richtlijnen

De prestatiebeloning werd als een van de oorzaken gezien van de financiële crisis, welke werd ingeluid door de val van Lehman Brothers. Hierop heeft de Europese commissie een richtlijn uitgevaardigd die voorschrijft dat werknemers in de financiële sector maximaal een bonus mogen krijgen van 100% van het vaste salaris. Minister Dijsselbloem vond dit (in 2013) niet ver genoeg gaan en heeft een wetsvoorstel gemaakt dat veel verder gaat dan de Europese richtlijn. Met ingang van 2015 zijn In Nederland de bankiersbonussen gemaximeerd op 20% van het jaarsalaris. Deze alleingang druist in tegen een van de doelstellingen van de Europese Unie: het bevorderen van de economische samenhang.

Kies voor zelfregulering

In 2013 hebben banken gevraagd om zelfregulering voor het beheersen van bonussen. De wetgever ging niet akkoord. Nu de bijzondere beloningen bij financiële instellingen op het niveau van de overheidsdiensten liggen is het tijd om de teugels te laten vieren en de alleingang te beëindigen. Nederland zou ook de Europese richtlijn moeten volgen, eventueel in combinatie met zelfregulering. Zo’n besluit zou de Europese samenhang bevorderen en extra werkgelegenheid creëren bij de financiële dienstverlening in Nederland.

Hoe vast is een vast contract?

Als je kijkt naar het aantal banen dat verloren is gegaan in de financiële sector dan kun je je inderdaad afvragen hoe vast een vast contract nu eigenlijk echt is. Er zijn immers twee partijen nodig om een relatie te starten, terwijl er maar één persoon nodig is om diezelfde relatie rücksichtslos te verbreken. En toch is het niet alleen kommer en kwel: ik heb in die periode mensen ontmoet in onze outplacement trajecten die blij waren dat hun vaste contract werd beëindigd. Alsof het een verlossing was. Wat ik me nog altijd afvraag is waarom zij het besluit niet zelf hebben genomen. Waarom hebben zij gewacht tot iemand anders de beslissing voor hen nam? Natuurlijk, vaak is dat om financiële redenen, maar net zo vaak omdat ze de verandering (nog) niet zelf durfden te maken.

De generatiekloof

De meesten van ons komen uit een generatie waarbij een baan voor het leven het ultieme doel was. Want wat leerden wij vroeger? Een vaste baan zeg je niet zomaar op, daar ben je zuinig op. Maar als je kijkt naar de jongste generatie dan kiezen die jongens en meiden juist voor een totaal andere aanpak. Niet zelden hebben ze meerdere banen tegelijkertijd, met als ultiem doel om zoveel mogelijk te leren. Ze zijn niet bang om met iets nieuws te beginnen. Of om te falen. Ik vind het in elk geval bijzonder inspirerend om te zien dat het ook anders kan. En al past deze aanpak misschien niet helemaal bij ons oldies, hij geeft wél nieuwe inzichten.

Houd niet vast aan schijnzekerheid

Als er iets is wat ik in de afgelopen jaren geleerd heb, dan is het dat krampachtig vasthouden aan vastigheid precies datgene is wat je beperkt. Op meerdere vlakken zelfs: in je ontwikkeling, in je leerproces, in je vreugde én last but not least in je geluk. En ja, ik hoor je denken, ik heb een gezin, er moet brood op de plank komen. Natuurlijk… ik pleit zeker niet voor elke 3 jaar een nieuwe baan en alleen maar doen wat je leuk vindt. Maar waar ik wel in geloof is het openstaan voor nieuwe mogelijkheden.
Lang verhaal kort: je kan en mag jezelf niet beperken en, door vast te houden aan een soort van angstige schijnzekerheid, jezelf in elk geval zeker niet tekort doen. Nu niet. Nooit niet.

Hoe heb jij leren leren?

Iedereen leert op zijn eigen manier, in zijn eigen omgeving. Of dit nu thuis is, bij je vrienden of samen met je collega’s op het werk. Zo leer je presenteren, door je verhaal te vertellen, mensen achter je plan krijgen en samen te werken. Een voorbeeld is gezamenlijk een plan te bedenken om budget los te krijgen. Maar ook door anderen te overtuigen, denk aan gesprekken thuis over de juiste kleur voor op de te schilderen muur of de te kiezen vakantiebestemming of om op zakelijk gebied een investering goedgekeurd krijgen.

Stap voor stap of direct springen?

Sommigen willen nieuwe dingen voorzichtig stap voor stap uitgelegd krijgen. Anderen worden liever direct in het diepe gegooid om er vervolgens achter te komen dat de benodigde kennis toch echt te kort schiet. Als deze mensen ontdekken dat het niet lukt, gaan ze om zich heen vragen hoe het wel moet. Vergelijk het met een IKEA-kast: met behulp van de handleiding vinden de bijgeleverde schroefjes uiteindelijk allemaal het juiste plekje.

De leidende trainingsmodellen.

In de afgelopen jaren zijn er 2 trainingstechnieken belangrijk geworden: de 70:20:10 regel van Lombardo Eichinger, 70% leer je op de werkplek door het werk gewoon te doen, 20% leer je in je werkomgeving door overleg met collega’s en specialisten en 10% vul je aan met specifieke trainingen. En daarnaast de leerstijl van Kolb, waarbij er per persoon gekeken wordt naar hoe eenieder de leerstof verwerkt. Sommigen zijn meer visueel ingesteld, anderen meer auditief: we maken onderscheid in de bezinner, de denker, de beslisser en de doener. Door het gebruik van modellen kan iedereen altijd, maar dan ook écht altijd blijven leren en ontwikkelen.

Vroeger leerden we al fietsen met vallen en opstaan om het vervolgens nooit, maar dan ook nooit meer te verleren! En ook dit hebben we ook allemaal op onze eigen manier gedaan!

Ben jij een Pippi of een Calimero?

Stel je voor: binnen het bedrijf waar je werkzaam bent komt er een leuke, nieuwe functie vrij. Er wordt intern hier en daar wat gepolst bij potentieel geïnteresseerden. Bij de reacties zijn duidelijk twee stromingen te herkennen: zij die zich direct vol overgave in deze nieuwe uitdaging willen storten en zij die eerst diep moeten nadenken, rijtjes willen maken van de plussen en minnen en ook niet direct weten of ze dit wel kunnen, willen, moeten of durven doen.

Durven gaan of blijven staan?

Natuurlijk kan ik direct man-vrouw vergelijkingen maken, met uiteraard het overbekende verhaal over het glazen plafond. Maar daar gaat het mij niet om. Ik ben meer geïnteresseerd in de natuurlijke manier waarop een individu omgaat met een uitdaging. Want hoe je het ook wendt of keert: er zijn Pippi Langkousen en Calimero’s in het bedrijfsleven. De eerste groep gaat enthousiast en open minded in op nieuwe uitdagingen, terwijl de tweede groep in termen als ‘zij zijn groot en ik ben klein’ denkt. Wie is het meest succesvol denk je?

Veranderingen in de financiële branche

Pippi en Calimero: ze hebben een totaal andere benadering wat weer resulteert in het hebben van een ander gevoel van controle over je eigen beslissingen. In de almaar veranderende financiële wereld is het sowieso al best een uitdaging om grip op je beslissingen te hebben én te houden. Vasthouden aan het bekende is een natuurlijke reactie voor Calimero’s. Pippi’s daarentegen zien juist volop nieuwe kansen en die visie brengt ze ongetwijfeld verder.

Durf jij?

Ik daag je uit om net als Pippi te zijn: kijk om je heen, ga buiten je comfortzone en onderzoek en ontdek waar nieuwe mogelijkheden en kansen liggen. Natuurlijk is er helemaal niets mis met wat Calimero-gedrag zo nu en dan, maar besef jezelf heel goed dat er magische kansen ontstaan buiten je comfortzone! Ik daag je uit…

Weet jij hoe je overkomt in een sollicitatiegesprek?

Hij is pas 25 jaar: de man die zich op een zonnige dag meldt op kantoor. Zijn driedelig beige pak, met de naam van de designer opzichtig op de mouw, compleet met zijn glanzende, bruine puntschoenen. Terwijl ik deze nieuwbakken kandidaat een hand geef dringt de indringende geur van parfum mijn neusgaten binnen. Een tot op de millimeter getrimd ringbaardje met een strak gekamd kapsel vol wax maakt het plaatje compleet. Denk een soort Godfather. Maar dan wel de 2.0 versie.

Tobbers en toppers

Ik houd me dagelijks bezig met het voorbereiden van kandidaten op hun sollicitatiegesprek. Je performance is immers bijna net zo belangrijk als je opleiding en werkervaring. Het is een belangrijk onderdeel van de indruk die je achterlaat bij je toekomstige werkgever. En geloof me, in de 12 jaar dat ik in het vak zit heb ik al heel wat tobbers én toppers voorbij zien komen. Gelukkig reageert het gros van de mensen die zich niet bewust zijn van hoe ze overkomen positief.

Minder maffia, meer jezelf

Dat gold ook voor deze jongeman. Mijn opdracht aan hem was duidelijk: minder parfum, minder maffia-match en vooral meer jezelf zijn. Hij knikte, enigszins overdonderd door mijn duidelijke maar oprechte taal. Ik vind het elke keer opnieuw bewonderenswaardig en krachtig als mensen zich kwetsbaar opstellen en mijn adviezen ter harte nemen. Hoe het af is gelopen met deze maffiabaas in spé ? Die kwam helemaal op zijn plek terecht bij een grote bank waar hij nu al jaren aan een glansrijke carrière werkt.

Hartelijke groet,
Waheba Batou, Senior Consultant Total Solutions

75.000 banen verloren gegaan in de financiële sector: krimp lijkt nu ten einde

Ook in februari nam het aantal werkloosheidsuitkeringen vanuit de bankensector opnieuw toe met een stijging van 33% t.o.v. het voorgaande jaar. En dat terwijl, volgens het UWV, het aantal nieuwe uitkeringen in andere sectoren juist relatief sterk daalden. Dat de bankensector het al een aantal jaren behoorlijk zwaar heeft behoeft uiteraard weinig betoog.

De feiten op een rijtje

De cijfers van het UWV ondersteunen op hun beurt weer de gegevens van het CBS: in de afgelopen 10 jaar zijn er in Nederland 75.000 banen verloren gegaan in de financiële sector. Concreet betekent dit dat maar liefst 14% van de mensen die in de sector werkten hun heil elders moesten gaan zoeken. De (meest recente) cijfers spreken voor zich: in 2005 waren er 274.000 personen werkzaam in de financiële sector, in 2010 waren er dan nog 266.000. De rij wordt gesloten door 2015, met een aantal van 236.000 mensen. Ook blijkt het aantal deeltijdbanen in de sector danig afgenomen.

De verklaring

De krimp van de financiële sector laat zich verklaren door de verregaande digitalisering en standaardisering en het niet meer weg te denken internetbankieren en mobiel bankieren. Daarnaast voerden banken massaal efficiencyverbeteringen door, wat direct gevolgen had voor het personeel. Tot slot speelde uiteraard ook de crisis parten, die alleen al op de hypotheekmarkt een langdurige en indringende invloed had.

Ook speelt er nog een ander aspect een rol: de strengere beloningswetgeving in Nederland, dit plaatst Nederland in een nadelige concurrentiepositie versus de andere Europese landen. Door de Brexit worden arbeidsplaatsen herverdeeld binnen Europa. De Nederlandse beloningswetgeving zorgt ervoor dat Nederland een concurrentienadeel heeft en niet kan profiteren van deze herverdeling.

De toekomst

Toch gloort er hoop aan de horizon. Wij verwachten namelijk wél dat de sector stopt met krimpen en dat zich binnen de sector een kanteling voor gaat doen; de administratieve functies in hun huidige vorm zullen meer en meer verdwijnen. Er ontstaat behoefte aan analytische functies, big data-specialisten en programmeurs. Dat is bankieren anno nu.
De sector is duidelijk in beweging en dat brengt volop kansen met zich mee.

Hoezó kan de 45-plusser niet tegen veranderen?

Ik herinner het me nog als de dag van gisteren: mijn eerste werkdag bij de bank. Stond ik daar als naïef ding van net twintig. In mijn nette rokje. Totaal bleu op het gebied van bankieren. En nog een heleboel andere zaken ook trouwens. Het was de tijd waarin de ABN net gefuseerd was met AMRO. De roltrappen, het chique marmer en de enorme afdelingen: het maakte allemaal zwaar indruk op me.

Veranderingen in veelvoud

En nu, 25 jaar later, besef ik pas hoeveel ik eigenlijk geleerd heb. Maar ook hoe ongelofelijk veel er in die jaren is veranderd. Laten we samen, for good old sakes, even terugdenken aan alle onderwerpen die toen dagelijkse kost waren, maar nu door de realiteit van alledag zijn ingehaald. Ik noem de telex, carbonpapier, sowieso héél veel papier, de interne buizenpost, mobiele telefoons van minstens 3 kilo, 1 computer per 20 medewerkers, typemachines, asbakken op de bureaus, lelijke stropdassen met nóg lelijkere stripfiguren, informatie delen door kopiëren en uitdelen, hypotheekrente op 9%, cheques, guldens, je salaris in een geldzakje, papieren rekeningafschriften, MS DOS, telstroken, de walkman, de floppy disk, de Polaroid camera, een transistorradio op elk bureau, géén spijkerbroeken op kantoor, rijen archiefkasten, handgeschreven orders op doordrukvellen, matrixprinters, wél World Online, géén Netflix, de lettertang en niet te vergeten de alom vervloekte microfiches. Oja, en Twix heette nog gewoon Raider. Ik bedoel maar.

De 45-plusser: ervaring en flexibiliteit ineen

We merken in onze dagelijkse praktijk dat mensen in de categorie 45-plus soms behandeld worden alsof ze niet tegen veranderen kunnen. En dat is wonderlijk, want ook zij hebben een smartphone, beantwoorden hun mail óók gewoon tijdens hun vakantie en werken met Facebook of WhatsApp. En trouwens, bovenstaand verhaal spreekt wat ons betreft boekdelen. Want als er iemand is die zich staande heeft gehouden tijdens alle veranderingen dan is het de flexibele door de wol geverfde 45-plusser wel. Ik geloof dat posterheld Loesje het niet treffender had kunnen verwoorden met haar ‘Als ik het even niet meer weet doe ik altijd een stapje vooruit.’ En dat, beste jonge én oudere mensen geldt zeker voor de 45-plusser anno nu.

Hartelijke groet,

Nora de Groot
Director Total Solutions